Stress hoort bij het leven. Maar wanneer spanning zich opstapelt en geen ruimte meer krijgt om weg te vloeien, begint je lichaam te spreken. Vaak zacht, soms steeds luider. En juist die signalen worden gemakkelijk genegeerd — omdat 'het vast wel weer overgaat' of omdat je doorgaat uit plichtsgevoel.
Veel mensen die richting burn-out bewegen, kijken achteraf terug en denken: ik wist het eigenlijk al. De vermoeidheid die niet meer verdwijnt, zelfs na een goede nacht slaap. Het gevoel dat alles moeite kost, terwijl je vroeger moeiteloos doorging. Prikkelbaarheid, huilbuien, concentratieproblemen of een onrustig lijf dat maar niet tot rust komt.
Stress laat zich niet altijd zien als paniek of overbelasting. Soms uit het zich juist in leegte, afstand voelen tot jezelf of het leven op automatische piloot leven. Je hoofd blijft draaien, maar je gevoel raakt steeds verder op de achtergrond.
En juist daar ligt een belangrijk signaal: wanneer je het contact met jezelf kwijtraakt, vraagt iets in jou om aandacht.
Een burn-out ontstaat zelden plotseling. Het is meestal het gevolg van lange tijd over je grenzen gaan, jezelf aanpassen, doorzetten terwijl je eigenlijk rust nodig hebt. Niet omdat je zwak bent, maar omdat je betrokken, zorgzaam en een groot verantwoordelijkheidsgevoel hebt.
Herkennen wat er speelt, is geen zwakte. Het is een vorm van zelfzorg. Door de signalen serieus te nemen, geef je jezelf de kans om bij te sturen — voordat je lichaam gedwongen op de rem trapt.
Misschien voel je bij het lezen van dit alles iets van herkenning. Weet dan: luisteren is de eerste stap. Niet naar wat je zou moeten, maar naar wat je nodig hebt.
